152آن است.
قرآن كريم به روشنى بر ديدگاه شيعه دلالت دارد و انصاف آن است كه چيز ديگرى را نبايد بر آن مقدّم داشت.
آيۀ 6 سورۀ مائده مىفرمايد: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاٰةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ
إِلَى الْمَرٰافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ ؛ يعنى: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! هنگامى كه براى نماز برمىخيزيد صورت و دستانتان را تا آرنج بشوييد، و بر سرها و پاهايتان تا دو برآمدگى مسح نماييد».
ظاهراً اختلاف در مسأله، از اختلاف در قرائت اين آيه نشأت گرفته است.
برخى قاريان واژۀ (أرجلكم) را به صورت مجرور خواندهاند كه عطف بر (رؤسكم) به شمار مىرود و به روشنى بر ضرورت مسح پا دلالت مىنمايد، و برخى ديگر آن را به گونۀ منصوب خواندهاند كه عطف به (وجوهكم و أيديكم) به شمار مىرود و بنابه ديدگاه اهل سنّت بر ضرورت شستن پا مانند صورت و دستها دلالت مىكند.
روشن است كه براى ما چارهاى جز ترجيح يكى از دو قرائت بر ديگرى نيست، و ترجيح يكى از دو قرائت نيز با رجوع به قواعد زبان عربى، تلقّى صحابۀ پيامبر (ص) به عنوان مخاطبين مستقيم آيات قرآن و سنّت پيامبر (ص) و ائمّۀ معصومين(عليهم السلام) به عنوان داناترين