145ديگر در برابر گناهان و آلودگىهاى مختلف مصونيت نسبى ايجاد مىنمايد.
طبيعى است كه اگر حدود و شرايط شرعى اينازدواج چنانچه بايد و شايد رعايت شود پيامدها و عوارض منفى و نگرانكنندۀ آن نيز به حدّ اقل مىرسد، و اين حقيقت ديدگاه شيعه است. چنانچه اشاره شد، شيعه براى اين ديدگاه خويش به كتاب خدا و سنّت پيامبر (ص) استناد مىكند.
قرآن كريم صريحاً به روا بودن ازدواج موقّت حكم مىنمايد و مىفرمايد: فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً ً ؛ 1 يعنى: «هرگاه برخى زنان را متعه كرديد مَهر آنان را كاملاً پرداخت نماييد».
ظاهراً ميان شيعه و اهل سنّت اتّفاق نظر وجود
دارد كه اين آيۀ شريفه بر روا بودن اين نوع از ازدواج دلالت مىكند. بلكه ميان امّت اختلافى نيست كه ازدواج موقّت در زمان پيامبر (ص) بنا بر آيۀ شريفه و سنّت آن حضرت روا بوده است.
از اين رو، اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت در استمرار و عدم استمرار جواز آن نمود يافته است. به اين ترتيب كه اهل سنّت ادّعاى عدم استمرار آن را دارند و تأكيد مىكنند كه روا بودن ازدواج موقّت با برخى آيات ديگر يا احاديث نبوى نسخ شده است.