120مراد از خويشان را عترت و اهل بيت پيامبر(ص) معرّفى كردهاند؛ همانان كه پيامبر خدا(ص) بارها آنان را چون خويشتن خواند و مردمان را از آزارشان نهى فرمود.
احمد بن حنبل، 1 بخارى، 2 ترمذى، 3نسائى 4 و ديگران 5 روايت كردهاند كه منظور از «قربى» در آيۀ مودّت، آل محمّد(ص) هستند.
ابن عباس در خبرى مىگويد: هنگامى كه اين آيه نازل شد، مردم گفتند: اى رسول خدا! اين خويشان شما كه مودت آنان بر ما واجب گرديده است چه كسانى هستند؟ فرمود: على، فاطمه و فرزندانشان. 6
طبيعى است كه مقصود از قربى نيز مانند اهل بيت نمىتواند همۀ خويشان پيامبر(ص) باشد؛ چراكه در ميان آنان كسانى به چشم مىخورند كه با توجّه به عملكرد نادرستشان به سختى مىتوان به آنان علاقهمند بود.
اين حقيقتى قابل درك است كه نمىتوان مودّت و
دوست داشتن كسى را صرفاً با اتكا به خويشاوندى او با پيامبر(ص) واجب، و مزد رسالت دانست.
بنىعباس با تكيه بر همين خويشاوندى با پيامبر (ص)