90مىباشد، اگر شرايط محيط طورى باشد كه اين از دست دادن حرارت مقدور باشد؛ مثلاً درجه حرارت محيط كمتر از حرارت بدن باشد و يا لااقل جريان هوا و باد سبب خشك شدن عرق بدن و در نتيجه خنك شدن آن شود، خطرى متوجه انسان نخواهد شد. امّا در سرزمين حجاز بخصوص در مراسمى كه با ازدحام جمعيت همراه است؛ مثل طواف، سعى بين صفا و مروه، پيادهروى در هواى گرم و آفتاب بدون استفاده از چتر، رمى جمرات و توقف در قربانگاه و مانند اينها. اين تبادل حرارت گاهى غير ممكن مىشود و در نتيجه درجه حرارت بدن كه همواره بايد در 37 درجه سانتيگراد ثابت باشد بالا مىرود و معمولاً به 39 درجه و بالاتر از آن مىرسد در اين حال شخص به حال اغما مىافتد و اگر به سرعت نجات داده نشود مرگ فرا خواهد رسيد.
در بخشهاى گرمازدگى، گرمازدگان را در وان آب يخ قرار داده با ماساژ بدن و پيشانى با آب يخ، درجۀ حرارت بدن گرمازده را در عرض ده دقيقه پايين مىآورند و وقتى درجه حرارت بدن به 38/2 درجه رسيد بيمار را از وان خارج مىكنند و در جاى خنك درمان او را ادامه مىدهند.
از آنجا كه تأخير در انتقال گرمازدگان به مراكز درمانى و دير رسدن به اينگونه بيماران، خطر مرگ سريع را به دنبال دارد. لذا لازم است مديران زائران خود را به هيچ وجه در معرض خطر گرمازدگى قرار ندهند و همانگونه كه پيشتر اشاره شد، با آشاميدن مكرّر آب، آب زدن به سر و صورت، باد زدن، خوددارى از رفت و آمد در آفتاب و در ساعات گرم روز، اجتناب از حضور در ازدحام جمعيت، خوددارى از رفت و آمد انفرادى، به خصوص هنگامى كه احتمال گم شدن وجود داشته باشد