49
عَلَى الْكٰاذِبِينَ . 1پس از نزول اين آيه، پيامبر صلى الله عليه و آله على، فاطمه، حسن و حسين را براى مباهله فراخواند.
از آيات قرآن كه بگذريم، كتابهاى حديث، از روايتها و حديثهاى مسند و معتبرى آكنده است كه از فضايل اهل بيت و از فضايل امام حسين عليه السلام خبر مىدهد. ما كار تازهاى نكردهايم اگر كه برخى از روايتهايى را فرا روى نهيم كه ابن عساكر در كتاب تاريخ دمشق آورده است. او بخشى ويژه از كتاب خود را به فضايل امام حسين عليه السلام اختصاص داده و اين بخش كه ابن عساكر نام «ريحانة رسولاللّٰه» را بر آن نهاده، چهارصد حديث را در خود جاى داده كه همه از راويان ثقه نقل شده است.
از جمله، ابو بكر حديث خيمه را روايت مىكند و چنين مىگويد: رسول خدا صلى الله عليه و آله را ديدم كه خيمهاى زده و خود بر كمانى عربى تكيه افكنده و على، فاطمه، حسن و حسين نيز در آن خيمهاند. آنگاه فرمود: من با هر كه با اينان از درِ صلح در آيد در صلحم، با هر كس با اينان بجنگد در جنگم و ولىّ هر كسى هستم كه ولايت اينان در دل بدارد.
تنها خوشبختان پاكزاد آنان را دوست دارند و تنها تيرهبختان ناپاك با آنان دشمنى مىكنند. 2در روايتى كه سند آن به عبداللّٰه بن عمر مىرسد آمده است: «از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود: حسن و حسين دو گلبوتۀ من در دنيا هستند.»
در روايت ديگرى است كه فرمود: «حسن و حسين سروران جوانان اهل بهشتند.» هم در روايتى از ابن عبّاس است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كس آنها را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كس آنان را دشمن بدارد مرا دشمن است.»
در حديثى از حذيفة بن يمان صحابى است كه گفت: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: