40
و«مشهد الحسين» حيث استشهدا
«طف سرزمينى است كه بر عراق و بر همۀ روستاها و آبادىها بلندى دارد.
يا فرات آن رودخانهاى والاست و اين ويژگى را از آنِ خود ساخته كه آرامگاه حسين عليه السلام نوۀ رسول خداست.
آنجا «حائر» ناميده شده و حائر به معناى «دائر» است؛ چه اين كه آب در اين سرزمين گرد آمده است.
آن هنگام كه هارون و پس از او جعفر متوكّل - آن سان كه خواهيم گفت - خواستند اين زمين را شخم زنند.
آنجا چهار صد ذراع است و دورترين آباديها را نيز در بر گرفته است.
«نينوا» نام آباديى كهن است كه يونس اراضى آن را ديگر بار آباد كرد.
آنگاه كه ماهى او را تهيدست و بىچيز بدين سرزمين افكند و خداوند براى او درختان را سر سبز ساخت.
اين در روايتى مشهور آمده و بنابر اين روايت اين رخداد در كربلا بوده، گرچه گفتهاند:
اين رخداد در كوفه بوده است.
امّا به هر روى اين نامگذارى بر دست نخورده بودن و خرّمى اين سرزمين دلالت دارد.
آنجا همچنين «كربلا» است، از آن روى كه زمين سست دارد، يا از آن روى كه در آن گُلى سرخ وجود دارد.
يا - چونان كه گفته مىشود - «كوربابل» است. و اين واژه در گذر زمان و در استعمال مخفّف شده است.
و «غاضريات» است، از آن روى كه غاضره، يكى از طايفههاى بنىاسد، آنجا را مركز و مسكن خود قرار داد.
اين قوم را در آنجا نهر يا نهرهايى است كه هر يك به نام يكى از آنها شناخته و نامور است.