33چهار ميل است و براى فرزندان و وابستگان او حلال و بر ديگر كسانى كه با او مخالفند حرام است و اين سرزمين را بركتى است. 1سيّد بزرگوار رضىالدين بن طاووس علّت حلال شدن اين سرزمين بر امام و فرزندان و كسانش را اين مىداند كه آن مردمان به شرطى كه امام با ايشان گذارده بود عمل نكردند. سيّد مىگويد: محمّد بن داود در باب «نوادر الزمان» روايت مىكند كه آن مردم به شرط خود وفا نكردند.
راه ميان غاضريه و كربلا چند مترى بيشتر نبود؛ همان جا كه اكنون حرم ابوالفضل العبّاس عليه السلام در آن قرار دارد؛ چه، آن حضرت در راه غاضريّه و در كنار آببندى كه در كرانۀ فرات با آجر ساخته بودند به شهادت رسيد. اين آببند از آببندهاى بزرگى بود كه امروزه ممكن است نمونههاى آن در زير زمين در كربلا و مناطق مجاور يابيده شود.
گفتنى است هم غاضريه و هم آبادى مجاور آن، نينوا با نخلهاى فراوان و درختهاى سر به فلك كشيده، از همۀ جلوههاى ثروت و نعمت و رفاه برخوردار بود و در اين دو منطقه زمينداران و باغداران بزرگى مىزيستند كه اراضى وسيعى را تا مسافتهاى دور در اطراف كربلا در اختيار داشتند.
روايت است چون امام حسين عليه السلام در اوايل دهۀ نخست محرّم، سال 61ه . ق. به كربلا در آمد و آنجا اردو زد، از ساكنان غاضريه و نينوا، اراضى اطراف را كه مساحت آن به چهار ميل در چهار ميل مىرسيد، به شصت هزار خريد و دوباره به خود آنها صدقه داد، بدين شرط كه به راهنمايى زائران قبر او بپردازند و آنان را سه روز ميهمان كنند. امّا آن مردم بدين شرط وفا نكردند و در نتيجه اين اراضى همانگونه كه قبل از صدقه دادن به آنها از سوى امام به ملك آن حضرت در آمده بود، ديگر بار به ملكيت او بازگشت. 2نام غاضريّه در ادبيّات كربلا به فراوانى آمده است. از جمله در دو بيت زير:
«اى ستارۀ عرش كه از پرتو آن كرسى و هفت آسمان نورانى است.