306آن به 3 متر مى‌رسد. اين در به روزگار اشغال عراق از سوى انگلستان درسال 1337 ه‍ . ق.

و به دست محمدخان بهادر، معاون حكمران انگليسى عراق، كاپيتان برى، گشوده شده است. يكى از شاعران ماده تاريخ بنا را در اين شعر مى‌آورد:

يا سائلى أرخ «تجدفتح الطريق محمد» ¹بر اين در دو كتيبه است كه على بن حسين موسوى بهبهانى آنها را به سال 1340 ه‍ . ق. نوشته است. در پيشانى درگاه نيز صفحه‌اى مسين، لوزى شكل و تذهيب شده وجود دارد كه بر آن نوشته است: سَلاٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهٰا خٰالِدِينَ ²هنگامى كه دولت عراق در 17 جمادى الثانى سال 1373 ه‍ . ق. 2 فوريه 1953م0.

خيابان اطراف صحن را احداث كرد، اين درگاه ويران شد و قسمتى از بناى آن نيز در خيابان قرار گرفت. درِ نصب شده در آنجا نيز به باب صاحب الزمان در غرب صحن انتقال يافت. در همان زمان يكى از زايران درِ گرانقيمتى كه نقشهايى بديع بر آن تراشيده شده بود، به حرم اهدا كرد و اين در، در محل باب القبله نصب شد. بر هر يك از لگنه‌هاى اين در، يك بيت شعر و در زير آن نام واقف نوشته شده است.

بر لنگۀ نخست اين عبارت است:

بباب أبى الفضل اعتصم متمسكاً فما الفضل الا من أبى الفضل يرتجى

يا مفتح الأبواب الواقف خالق زادگان ³بر لنگۀ ديگر نيز اين عبارت است:

«ومن كان باباً للحسين بنا به له اللّٰه باب أن يسدّ ويرتجى

وإليه المرجع والمآب. الواقف خالق زادگان» ⁴