211محمدبن ادريسبن زينالدين علىبن ابى الفتح علىبن قاسم بن حريزبن ذروةبن عليانبن عبداللّٰه بن محمد بن على عمقىبن محمد اصغر ابن احمد مسوربن عبداللّٰه بن موسى جونبن عبداللّٰه محض بن حسن فرزند امام حسن عليه السلام .
ابن مهنّا در «تذكرة الأنساب» مىنويسد: سر سلسلهاى پاك و داراى همتى بلند بود كه مدتى حكومت مشهد غروى (نجف) ومشهد حائرى (كربلا) و همچنين حلّه را در دست داشت.
11- ناصرالدين مطهّربن رضىالدين محمد (نقيب ابهر) بن على بن عرب شاه. اين اخير همان حمزةبن احمدبن عبد العظيم بن عبداللّٰهبن محمد ابهرى بن احمدبن عبداللّٰه بن درداربن محمد بن احمد بن عبداللّٰه بن درداربن احمد بن عبداللّٰهبن على شديدبن حسنبن زيد، فرزند امام حسن عليه السلام . او نقابت مشهد غروى و حائرى (نجف و كربلا) و همچنين چند ماهى نقابت حلّه و كوفه را در اختيار داشته است. آن گونه كه جهانگرد نامور، ابن بطوطه در سفرنامۀ خود مىآورد: به هنگام ديدار وى از كربلا و نجف در سال 725 ه . ق. ناصرالدين مطهّر نقيب زنده بوده است. 112- سيد شهابالدين احمدبن مسهربن ابى مسعودبن مالك بن مرشدبن خراسان بن منصور بن محمدبن عبداللّٰه بن عبدالواحدبن مالك بن حسين بن مهنّا، ابن ابى هاشم داود بن قاسمبن عبيداللّٰه بن طاهر بن يحيى نسّابه، ابن حسنبن جعفر حجت، ابن عبيداللّٰه بن حسين اصغر، فرزند امام سجاد عليه السلام .
ابن عنبه در «عمدةالطالب» و همچنين عميدى در «المشجرالكشاف» آورده است:
پس به سال 756 ه . ق. شهابالدين احمد عهده دار نقابت شد و توليت حرم امام حسين عليه السلام به شيخ شمسالدين محمد حائرى واگذاشته شد. اين بدان سبب بازمىگشت كه ميان دو طايفۀ موسوى آل فائز و آل زحيك، نزاعى رخ داده بود. اين نزاع كه ابن بطوطه در سفرنامهاش به آن اشاره مىكند، مدتى ادامه يافت تا آن كه دو طايفه با سپردن «نقابت» به آل فائز و «توليت» به آل زحيك، با همديگر به توافق صلح رسيدند، هرچند پس از