1) - مؤلف نتوانسته است اين مصراع را بخواند.

2) - «به هر آن‌كه پسِ فراق و جدايى، دلتنگ و دلدادۀ فرزندان مصطفى شده است بگو: در اينجا حسين مدفون است و آيا مى‌شود چنين بدر را محاق بپوشاند؟ اين‌جا از آن روز كه نفس‌هاى او باز ايستاده، هفت آسمان لرزيده است. خنجرهاى تيزپيكر او را از هم دريد و شمشيرهاى بران پاره‌هاى تن او را بريد. خاندان ابوسفيان و گروه‌هاى نفاق چه اندازه حرمت آل‌اللّٰه را شكستند! بر اين ادعا بودند كه دين همان است كه آنان آورده‌اند، در حالى كه خون دين به دست آنان بر زمين ريخته مى‌شد. راه را بر برترين آفريدگان بستند تا سدّ راه هر كسى شوند كه آهنگ پيوستن در سر دارد. آب را بر آنان حرام كردند و قطره‌اى آب بر كودكان و خردسالان خاندان رسول روا نداشتند. چه بسيار شيرخوارگانى كه تشنگى از دلهايشان شعله مى‌كشيد و نمانده بود كه از آتش عطش بسوزند. و چه كشتگانى كه بر روى خاك ماندند تا اسبان بر آنها بتازند و مسابقه دهند. آن روز، بر دل اندوهى گذشت كه آن را به ستوه آورد و توان و تابش نبود. ما حسين را از ياد نمى‌بريم و نيز آنها را كه همانندشان بر اسب‌هاى پيكار ننشسته است. ما از ياد نمى‌بريم حسينى را كه گرگان عراق براى دريدن پيكر او چنگال تيز كردند. هرچه براى راهنمايى آنان تلاش كرد در همان گمراهى كه داشتند ماندند و در بيابان سركشى و دشمنى سرگشته شدند. پاك‌ترين خون بر اين زمين ريخت و اينك پاك‌ترين اشكها نثار او. بر تو هيچ خرده نيست كه خاك اين سرزمين به سان عطر ببويى كه اين خاك از هر عطرى براى بوييدن خوش‌تر است. خاندانى كه جان خويش نذر آن ساختند كه خيمه دين را برپا بدارند. اين‌جا بود كه سپاه دشمن در ميانشان گرفت، چونان كه بر هر دشمن حلقۀ محاصره تنگ كنند. سپاهى گران بود كه ستمگرى توانگرشان كرده بود و بدين‌ستمگرى آسمانِ فراخ تنگ شده بود. آن خاندان با سربلندى و تسليم‌ناپذيرى ايستادند و يقين داشتند كه در برابر تقدير خداوند هيچ بازدارنده‌اى نيست. پس در اين سرزمين سر بر خاك نهادند و در آن سراى در بهشت، خوش همديگر را ديدار كنند. اين درهاى بناى مرقد آنان است كه بدين ماده تاريخش ثبت شده است: اين درها هرگز بر كسى كه بدين‌سوى آيد و پاسخ دهد بسته نيست نه.» گفتنى است آخرين مصرع اين شعر؛ يعنى عبارت «مٰا لَهٰا دُونَ مجيبها انْغِلاٰق» ماده تاريخِ ساخت يا نصب در است كه به حساب ابجد با سال 1385ه‍ .ق. برابرى مى‌كند. همچنين متن عربى شعر در مصرع دوم بيت پانزدهم افتادگيى دارد كه نگارنده درباره‌اش مى‌گويد: «نتوانسته‌ام آن را بخوانم»، «مترجم».