96باشد، اگر استخاره - چنانكه معمول است - مطابق با دستور باشد، در موردى است كه خير و شرّ را از راه نظر و مشورت نتوان تشخيص داد و شخص دچار تحيّر شود، كسانى كه در هر موردى دانههاى تسبيح را پس و پيش مىبرند، فكر را در ديدن جهات مختلف امور حياتى و عاقبتانديشى از كار مىاندازند و نمىتوانند ارادۀ ثابت و محكمى داشته باشند، پوشيده بودن مصالح براى تكميل عقل و قواى نفسى است.
يكى از علماى دين مىگفت: اگر استخاره به اين اندازه لازم بود، خداوند با هر كسى يك تسبيح گوشتى مىآفريد! به هر حال حجاج از جهت سليقه يا مشورت يا استخاره هر دستهاى راهى در پيش گرفتند و بهوسيلهاى متوسّل شدند. ما هم به دام شركت فتح افتاديم، از هر نفر هفتاد و پنج دينار عراقى (هزار و پانصد تومان) گرفت تا از عراق به بيروت با اتومبيلهاى نرن درجه دو ببرد و از بيروت به جده با طيّاره و همچنين براى بازگشت. در ميان اين عجله و سرگردانىِحجاج، بازار صرافها و مهمانخانهها و گاراژدارها و شركتها گرم شد و هر چه مىخواستند مىگرفتند و هر نوع معامله انجام مىدادند. اين زيانها و ناراحتىها را بيشتر از ناحيۀ دولت ايران بايد دانست كه آنقدر اجازه را به تأخير انداخت تا وقت بر حجاج تنگ و ميدان براى متعدّىها باز شد، جيببرهاى بغداد هم فرصت خوبى به دست آوردند. بين بغداد و كاظمين و بازار صرافها خطرناكترين نقاط بود كه بايد حواس حجاج هنگام وصول حواله وتعويض پول جمع باشد، تنها حركت كردن