279موقع دعا است، چه دعا كنم؟ آرزوهاى شخصى و مادى كه مورد توجه باشد ندارم و برضا و خواست خداوند تسليمم. آرزوى رشد و سعادت مسلمانان را دارم. دلم مىخواهد همه به حقايق و عظمت دين مقدسشان پى برند و از اختلاف و شقاق، كه نتيجۀ جهل است، برهند و با اين سرمايه و قدرت عظيم دينى كه دارند دنيا را از پليدى و خونخوارى و ناامنى برهانند.
بيشتر دعاهايم در مظان استجابت نخست براى عموم مسلمانان بوده، آنگاه براى رهايى ايران از چنگال بيگانگان و از پراكندگى و پستىها و آلودگيهاى اخلاقى و اعمال زشت كه حيات مادى و معنوى عمومى را تهديد مىنمايد. آنچه دربارۀ خود مىخواهم فراهم شدن وسيله تربيت اولاد و رشد و ايمان و صلاحيت آنهاست. آنچه از آن پيوسته نگران بودم داشتن اولاد زياد بود ولى تقدير، كه از اراده و تدبير بيرون است، به عكس بود. از پذيرايى و روزى انديشه نداشتم چون پذيرايى و نگهدارى اولاد خود وظيفه و عبادت، و روزى با خداوند حكيم است. ولى محيط ايران موجب نگرانى است. نخست بايد زمين مساعد تهيه كرد آن وقت بذر را كشت نمود؛ زيرا ريختن بذر در محيط عفونى و لجنزار، بذر را از ميان مىبرد و بر تعفن مىافزايد!
محيط فرهنگ و ادارات و ظواهر اجتماع سراسر گندزده شده و اين پستىها و بىعفتىها و نادانيها، روحهاى حساس را همواره زجر مىدهد. اين حكومتهاى خوب و بدنسبى، شعور ادارك اسرار تربيت و فهم محيط صلاح را ندارند؛ چون خود از ميان همين لجنزارها