98
برهنگان در مطاف
ابن جريج نيز مىگويد: چون خداوند اصحاب ابرهۀ حبشى را با پرندهاى به نام ابابيل نابود ساخت، همۀ اعراب، قريش و ساكنان مكه را تعظيم مىكردند و به همين سبب در بزرگداشت حرم و مشاعر و ماههاى حرام، دقت بيشترى مىنمودند. به افراد قريش و ساكنان مكه هم مىگفتند: ما اهل خدا و فرزندان ابراهيم خليلالرحمان و حاكمان بيتالحرام و ساكنان حرم خداونديم و براى هيچكس از اعراب حق و منزلت ما نيست و به همين سبب در آيين خود كارهاى تازه و بدعتهايى آوردند و آن را ميان خود معمول كردند؛ از جمله اين بدعتها اين بود كه مىگفتند: هركس از غير احْمَسىها كه براى نخستين بار به حج مىآيد - چه مرد و چه زن - بايد طواف اول خويش را برهنه و مادرزاد انجام دهد، يا آن كه جامهاى از كسى كه احمسى باشد عاريه يا كرايه كند واَحْمَسى به مردم مكه كه قبايل قريش و كنانه و خزاعه بودند و به ديگر مردمى كه آيين آنان را داشتند گفته مىشد.
افرادى كه احمسى نبودند بر در مسجد مىايستادند و مىگفتند: چه كسى جامه و پوششى به عاريه مىدهد؟ اگر كسى كرايه مىداد در آن جامه طواف مىكردند در غير اين صورت، جامۀ خود را بيرون در مسجد از تن خارج و برهنۀ مادرزاد وارد محل طواف مىشدند، نخست كنار بت اساف رفته، آن را دست مىكشيدند و سپس حجرالاسود را لمس كرده و طواف خود را از سمت راست آغاز مىنمودند، در حالىكه كعبه سمت چپ آنان قرار داشت. و چون هفت دورشان تمام مىشد باز حجرالأسود را استلام كرده و آنگاه به بت نائله دست مىكشيدند و طوافشان در اينجا تمام مىشد و چون از محلّ طواف بيرون مىآمدند، جامۀ خود را به همان حال پيدا مىكردند، در حالىكه