167
زمزمۀ زمزم
زان زمزمهاى شنيد گوشم
كاورد چو زمزمى بجوشم
«نظامى»
زمزم مركّب از دو «زم» و در لغت به معناى آهسته، آهسته و يا آب فراوان 1و در اصطلاح نام چشمه و يا چاهى درمكّه نزديك خانۀ كعبه است كه پيشينۀ تاريخى آن، به دوران حضرت ابراهيم - ع - باز مىگردد، آن گاه كه آن حضرت به فرمان خداوند همسرش هاجر را به همراه اسماعيل، كه كودكى شيرخوار بود، به سرزمين بىآب و علفِ مكه آورده و خود براى انجام مأموريتى الهى آن ديار را ترك نمود. تا آن كه اندوختۀ غذا و آب مادر و فرزند به پايان رسيد