149
حجرۀ سيدۀ زنان عالم، فاطمه عليها السلام
حجرههاى پيامبر صلى الله عليه و آله
پيش از آنكه از حجرۀ بانوى بزرگ، فاطمه عليها السلام ، كه يكى از حجرههاى بيت شريف نبوى است سخن بگوييم، خوب است به حجرههاى پيامبر اشاره كنيم كه اين حجرههاى شريف از نظر ساختمان و فرش در نهايت سادگى و زهد بودند و تفاوتى با يكديگر نداشتند؛ چراكه خداوند پيامبر خود را «اسوه» براى امّت قرار داد و فرمود:
لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ.
«سيرۀ پيامبر براى شما، نيكو سرمشقى است.»
آن حضرت در زهد و تواضع و بىرغبتى به دنيا و زيور و تجمّلات آن، برترين الگو و بالاترين سرمشق بود. او رضاى خدا را طلب مىكرد و نعمت جاودانۀ آخرت در پيشگاه خدا را ترجيح مىداد و چنانكه خدا در وصفش فرمود: «داراى خُلق عظيم و خصالِ خجسته بود.» «إِنَّكَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ»
هريك از جوانب زندگى پيامبر صلى الله عليه و آله را بنگريم، اين شكوه و عظمت را در حياتِ مبارك او خواهيم ديد. از جمله موضوعاتِ مورد بحث، حجرهها و خانۀ آن حضرت است كه تصويرى بىمانند از زهد و تواضع او در خانه، حجره و شيوۀ زندگى با همسران و ديدار كنندگان ارائه مىدهد.
روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه هجرت كردند، در خانۀ ابو ايّوب انصارى وارد شدند و اتاق زيرين خانۀ او را اختيار كردند تا اينكه مسجد شريف بنا گرديد و آنگاه براى خود اتاقهاى كوچك و بسيار سادهاى ساختند كه محلِّ سكونت او و همسرانش بود.
هنگام هجرت، پيامبر بيش از دو همسر نداشت. يكى سوده دختر زمعه كه سه سال پس از فوت خديجه با او ازدواج كردند، ديگرى عايشه دختر ابوبكر كه در مكه او را عقد كرده و پس از هجرت، در مدينۀ منوره او را به خانه آوردند. براى هريك از اينها حجرهاى