920
الْحِسَابَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ هِىَ مَنْسَأةٌ فِى الْعُمُرِ وَ تَقِى مَصَارعَ السُّوء »؛ 1 صله رحم و نيكى در حق آنان حساب روز قيامت را آسان نموده، عمر را طولانى و انسان را از گناه نگهدارى مىكند.
جمعبندى و نتيجه
يكى از مفاهيم دينى و مذهبى ما تحليل مبناى فقهى مشروعيت و حرمت زيارت است. زيارت مفهوم بسيار وسيعى دارد و شامل كليۀ روابط عاطفى، معنوى، فاميلى و انسانى بشر مىشود. در دنيايى كه بشر امروز از آلودگىهاى مادى و معنوى رنج مىبرد، يكى از راههاى كاهش فشار روحى و روانى انسان برقرارى روابط سالم است.
برقرارى فرايند ديدارى جزء ضرورتهاى روحى و روانى بشريت بوده و در هيچ زمانى تلاش در كاهش اهميت آن انجام نگرفته است. مگر اين كه در قرن هشتم هجرى قمرى فرد سستانديشى خرط القتاط كرد و فتواى تحريم زيارت را صادر نمود، مخصوصاً ديدن از اماكن مقدس و عتبات عاليات را مساوى كفر دانسته حتى زايران مرقد مطهر رسول خدا صلى الله عليه و آله را مشرك خواند.
وى از طرف علما و قضات مصر مورد پيگرد قرار گرفته، بارها از نوشتن، فتوا دادن، حضور در ميان مسلمانان منع و راهى زندان گرديد. اين شخص كسى جز ابن تيميه نبود. افكار سخيف او مىرفت كه به قبرستان اذهان دفن گردد كه وهابيت سر از بيغولههاى حجاز در آورد و با اخذ قسمتى از فرآوردههاى ذهنى ضلالتآور ابن تيميه نحلۀ وهابيت را تأسيس كردند. حضور اين فرقۀ ضاله مشكلاتى را براى جهان اسلام پديد آورد و شبهات جديدى را سبب گرديد.
خوشبختانه فقهاى اسلام، اعم از تشيع و تسنن با درايت تمام و عقلانيت كامل، آستين بالا زدند و كليه شبهات موجود را پاسخ مستدل و مطابق با موازين علمى