885زيارت حقيقى، آنگاه تحقق مىيابد كه با شروط خاص خود و آداب ظاهرى و باطنى انجام گيرد و زاير با آگاهى، معرفت و آمادگى كامل، گام در وادى نور بنهد و به نحو شايسته، از اين فيض بيكران برخوردار گردد.
ما با مراجعه به منابع دينى و مطالعۀ دستورات بزرگان در جهت رعايت آداب ويژۀ زيارت، آداب مورد نظر را به الف) آداب مربوط با طهارت ظاهرى، ب) آداب مربوط با احترام عملى، ج) آداب مربوط با طهارت باطنى تقسيم مىكنيم كه به قرار ذيل است:
الف) آداب مربوط به طهارت ظاهرى
1. وضو گرفتن و غسل نمودن، پيش از بيرون رفتن براى سفر و زيارت. همانطور كه تأثير وضو در تنوير انسان مشهود است، غسل كردن نيز مىتواند آثار مشابه با توضُّؤ داشته باشد.
بنابراين، زيارت چون از امور مستحبى محسوب مىشود، مشمول قاعدۀ وضو و غسل خواهد شد. چراكه آن دو امر، هم موجب طهارت ظاهرى و جسمى زاير (زدوده شدن از آلودگىها و نجاسات برونى) و هم باعث طهارت باطنى و نورانيت درونى انسان مىگردند.
2. پوشيدن جامههاى پاك و پاكيزه كه البته بهتر است سفيد رنگ بوده و با مواد معطر، خوشبو شده باشد. (به جز در زيارت سيدالشهدا عليه السلام )
از اينرو، چه زيبا و پر معناست كه وقتى زاير به زيارت و ملاقات محبوب و معشوق خود (مزور) مىرود، خود را به بهترين شكل بيارايد، خوشبو كند و به رنگ صفا و طهارت درآيد. چراكه وى عاشق است و هدفش جلب رضايت و خشنودى معشوق مىباشد. بايد توجه نمود گرچه موارد مذكور در قسمت مربوط به طهارت ظاهرى و بدنى ذكر گرديد، اما به طور يقين داراى آثار باطنى و نورانيت و تأثيرات معنوى نيز خواهد بود.