753بسيارى از اين موارد، همگى نمونههايى از اصول صحيح رفتارى است كه به بهداشت روانى و سلامت اجتماعى مىانجامد.
بنابراين، ايجاد پيوند بين منابع غنى مذهبى و روشهاى علمى، به گونهاى كه روشهاى علمى بتوانند از منابع مذهبى بهره بگيرند، باعث ارتقاى سطح خدمات علمى خواهد شد.
در اين مقاله نيز سعى مىشود به اين مطلب اشاره گردد كه زيارت و دعا، به عنوان دو شيوۀ متداول مذهبى، چگونه مىتواند آثار روان شناختى خود را بر روى فرد بجا بگذارند. به طور اخص، تأكيد نوشتار حاضر اين است كه به صورت علمى نشان بدهد زيارتگاه براى زاير يك محيط امن روانى است كه به دليل احساس امنيت روانى كه در فرد ايجاد مىگردد، دو فرآيند مهم روان شناختى در آن رخ مىدهد. اولين فرآيند عبارت است از پالايش روانى و ديگرى حل مسأله و بينش. اين دو فرآيند هم به منظور حفظ بهداشت روانى براى افراد سالم و ارتقاى بهداشت روانى براى افرادى كه داراى اختلال هستند مفيد است. اين دو فرآيند، در صورتى به شكل كامل تحقق پيدا مىكند كه زاير با تمام وجود احساس كند شخصى را زيارت مىكند كه زنده است و حضور دارد، يعنى زيارتكننده احساس كند كه با او همدلى مىكند، رازدار است و توانايى حل مسأله را دارد. البته، در طول زيارت كلمات و دعاهايى به زبان آورده مىشود كه آنها نيز داراى آثارى بر بهداشت روانى فرد هستند. با توجه به اينكه، نوع و محتواى ادعيه نيز در فرهنگ شيعه، آموزش داده شده است، لذا سعى مىشود كه آثار اين دعاها بر روى بهداشت روانى مورد تحليل قرار گيرد.
زيارت، دعا و بهداشت روانى
حضور در اماكن زيارتى و تلاوت قرآن و دعا داراى آثارى در حفظ بهداشت روانى و حتى درمان اختلالات مىباشد. براى اينكه بتوانيم اين موضوع را به خوبى توضيح دهيم، در اين مقاله به مقايسۀ بين زيارت و تلاوت دعا، با جلسۀ درمانى مىپردازيم: