691
2. مفهوم زيارت و نقش آن در بهداشت روانى و تعالى روح
اعظم تركى 1
چكيده
زيارت برقرارى ارتباط عارفانه با ولى اللّٰه است، به گونهاى كه بايد با تمام وجود لب به سخن بگشايى و در لحظۀ ديدار، نظر از هر كه غير اوست، دور بدارى و خود را از عشق الهى سيراب كنى. اصولاً يكى از فلسفههاى زيارت، پيوند با ائمۀ اطهار و پيدا كردن ملكات بلند روحى است، نه اين كه صرفاً شخص يك حركتى انجام داده باشد، بلكه تمام فكر و تشعشعات سلولهاى مغز بايد حال و هواى خاصى پيدا كند و شخص فقط به محبوب فكر كند و بس. بايد بين زاير و زيارت نيز ارتباط برقرار نمود تا حال و هواى زيارت به دل نشيند. زاير كسى است كه به زيارت مىرود تا كمالجويى معنوى خويش را به اثبات برساند و در اين راه از بارقههاى اميد و معرفت مدد جويد.
انسانها به دليل مسايل روزمرۀ زندگى دچار يك نوع واپسزدگى، دلمردگى، پوچى و... شدهاند. وجود معنويت در دنياى حاضر روبه فراموشى مىرود، اضطراب، تشويش، ناراحتىهاى روحى و روانى هر روز بيشتر مىشود و تنها چارۀ رفع اين مشكلات رو آوردن به خالق هستى از طريق پيوند با انبيا و معصومين عليهم السلام و بالاخص رجوع به محضر شريف آنها مىباشد.
كليدواژهها: زيارت، زيارتگاه، بهداشت روانى، ائمۀ معصومين عليهم السلام .