669مىشود. برانگيختگى مناطق پيشانى، هم به طور ذاتى و بىواسطه از اهميت و مزيت فراوانى برخوردار مىباشد و هم لازمۀ كسب بسيارى از رفتارهايى است كه مذاهب در جستوجوى پرورش دادن آن در انسان هستند، شامل اينكه شخص احساس مسئوليت كند، تنظيم كردن هيجان و تكانه، همدلى، بينش اخلاقى، اميد و خوشبينى.
هر چند آزمونهاى مستقيم براى تعيين دقيق و تأييد اين موضوع هنوز وجود ندارد، با اينحال شواهد قوى در اين زمينه مطرح است. بررسىهاى تصويربردارى مغز، وجود مقادير برانگيختگى زياد در بخش پيشين (قدامى) و افزايش جريان خون را در مناطق پيشانى مغز در هنگام دعا كردن، بهويژه در مكانهاى مقدس و زيارتگاهها، به اثبات رسانده است.
در بررسى مشخص شد كه دعا نقش زيادى در مداخله خوديارى 1 براى اشخاص مبتلا به التهاب مفاصل 2 داشته است (آركورى، 1996). در پژوهش ديگرى نيز مشخص شد كه 96 درصد بيماران كه تحت عمل جراحى قلب قرار گرفته بودند، از دعا به عنوان يك مكانيسم مقابله با استرس جراحى قلب استفاده كرده بودند (ساديا، 1991). در پژوهش هاولى (1998) كه در زمينۀ بررسى تأثير تجارب و معناى دعاى بيمارانى كه تحت عمل جراحى قلب قرار گرفته بودند، صورت گرفت مشخص شد كه بيماران با دانستن اين مطلب كه خداوند دعاهايشان را مىشنود و به آنها هنگامى كه در جستوجوى آرامش هستند پاسخ مىدهد، از آرامش روحى برخوردار مىشدند.
همچنين ترنسى و ويليارد (2007) با بررسى بيمارانى كه تحت عمل جراحى قلب باز قرار گرفته بودند، دريافتند دعا كردن در بهبود سريع آنان نقش مؤثرى داشته و دعا بر كنترل نشانگان استرس نيز مؤثر بوده است.
دعا همچنين تأثير مثبتى بر بيماران مبتلا به اضطراب، افسردگى و كمبود عزت