1124متأثر و در ارتباط با هم جست‌وجو كرده‌اند. در اين بين تاريخ همچون آيينه‌اى تمام‌نما از روابط و تعاملات انسانى پرده برداشته و نظام‌هاى فرهنگى را در ادوار مختلف نشانه مى‌رود و تمدن بشرى را دوباره احيا مى‌سازد. تلاش و كوشش‌هاى فردى و گروهى را در جوامع متفاوت تعريف مى‌كند تا از آثار و احوال گذشتگان بى‌خبر نمانيم و از آن سوابق ره توشه‌اى براى خود بجوييم.
در همين تاريخ هيچ تمدن و مردمى را بى‌ريشه نيافته تا نسبت به اعتقادات و باورهاى خود و پدرانشان بى‌تفاوت عمل كنند. وقتى عزت و احترام به بزرگ‌تر معنا مى‌يابد در كم‌تر سرزمينى ياد و خاطرۀ بزرگان به بوته فراموشى سپرده مى‌شود. در كنار پدر و مادر، اساتيد، معلمان و راهنمايان بشرى كه هميشه خير و صلاح فرد را به او آموزش داده و از علوم مختلف و پيچيده مردمى گلچينى را در اختيار او نهادند، به نيكى ياد شد تا حتى پس از وداع گفتن دار فانى نيز عزيز و محترم شمرده شوند. براى آنها مراسم تشيع، تدفين و مجالس ختم گرفته و در سوگ آنها به ماتم نشسته‌اند.
هر قدر ميزان علم و تقوا و تعهد متوفى بيشتر بوده، به همان مقدار از قرب و منزلت بالاترى در نزد مردم برخوردار شده‌اند.
با ظهور اديان الهى و بروز اعتقادات مذهبى پيامبران و اولياى الهى براى هدايت صحيح مردم و اجراى فرامين خدا ارتباط تنگاتنگى با قوم و امت خويش برقرار كرده و در اثر اين تعامل از محبوبيت غير قابل وصفى در بين مردم بهره‌مند شدند، به طورى‌كه در زمان حيات از مريدان آن قديس بوده و پس از مرگ مزار او قبلۀ جانان و محل وصل يار قلمداد مى‌شود.
مفهوم مزار را دكتر معين به گور، قبر به ويژه قبرى كه زيارتگاه باشد معنى كرده است 1 و دهخدا از آن به عنوان مدفن اشخاص مقدس اسلامى نام مى‌برد. 2 واژۀ زيارت را حسن عميد به معنى بازديد كردن، ديدار كردن شخص بزرگ، رفتن به