1077كه چنين فعاليتى به طور جمعى و مشترك انجام مى‌شود. به منظور توصيف دقيق‌تر اين عمل اجتماعى، اين گونه بيان مى‌كنيم كه زيارت شامل يك ارتباط منظم نمادين (سمبوليك) از طريق آيين‌ها و اعتقادات دينى انجام مى‌شود.
در هر زيارتى، آيين، آداب و رسوم خاصى وجود دارد. كليفورد گيرتز 1انسان‌شناس برجستۀ امريكايى آيين را چنين تعريف مى‌كند. آيين‌ها پذيرش اقتدارى كه در وراى نگرش دينى نهفته است. نگرشى كه خود آيين‌ها آن را منسجم و عينيت مى‌بخشد، و از تحقيق و فرآيند اجراى خود آيين‌ها ناشى مى‌شوند. با ايجاد مجموعه‌اى از حالات معنوى و انگيزه‌ها و نيز ارائۀ تصويرهايى از نظم جهان هستى (جهان‌بينى) و به وسيلۀ واحدى از نمادها، اجراى آيين‌هاى دينى جنبۀ مدل براى و از، باورها و عقايد دينى را جايگزين منحصر به فرد يكديگر خبر كنند. 2
مراسمى كه با قصد و اراده براى انجام سفر زيارتى آغاز مى‌شد، اين گونه مى‌باشند، تهيۀ توشۀ راه، طلب حلاليت، پرداخت زكات مال، رفع كدورت، مكتوب كردن وصيّت، رضايت از فرزندان و همسر و پرداخت مهر او در صورت خواست همسر، همه از مواردى بودند كه فرد زاير، قبل از حركت به آن اهتمام مى‌ورزيد. در اين بين اطلاع‌رسانى اين سفر با چاووش بود كه خود اين حضور، اشعار و مراثى آن از آداب پيش از سفر شمرده مى‌شد. همراهى چاووش در روز حركت و بدرقۀ اهالى از زاير نيز بخش مهمى از سفرها بود. آن‌گاه با جدايى زاير از خانواده و دورى او از روستا، شهر و ديار خود، خانوادۀ او نيز آدابى را به‌جا مى‌آورد كه از آن جمله‌اند؛ برگزارى مجالس قرآن به شكرانه سلامتى زاير، پختن آش پشت‌پا، نصب بيرق و بالأخره انتظار براى بازگشت.
شادمانى خبر مربوط به بازگشت مسافر و زاير آغازى بر برخى آداب ديگر سفر بود: پرداخت انعام به كسى كه خبر بازگشت زايران را مى‌رساند، مراسم استقبال