1074است. دين مظهر توجه انسان به موجود الهى يا نيروهاى فرا طبيعى است و يا دست كم احساس سادۀ وابستگى بدانهاست، كه نظامى از اعتقادات به نيروهاى فوق طبيعى، نمادها و مناسك 1 را در بر مى‌گيرد. نظامى كه در جهت معنى‌دار كردن و قابل فهم ساختن زندگى عمل مى‌كند. از اين حيث دين را مى‌توان از دو منظر متفاوت مورد نظر قرار داد:
1. احكام و اصول اعتقادى و قوانين امر و نهى و شايست و ناشايست دينى.
2. آيين‌ها، اعمال و مناسكى كه بر اساس سنت و اعتقاد در يك جامعۀ دينى برگزار مى‌شود. آنچه در اين مقاله مورد مطالعه قرار مى‌گيرد قسمت دوم يعنى اعمال و مناسك دينى است كه فرد مؤمن به عنوان عضو جامعه انجام مى‌دهد.
از اين رو يكى از انواع آيين‌هاى دينى مراسم زيارت رفتن و حضور در اماكن مقدس و رويارويى با اولياى خدا و ائمۀ دين است، كه با حركت از شهر و ديار به شوق ديدار شروع مى‌شود، و نوعى آيين دينى محسوب مى‌گردد و مى‌توان گفت: حركتى ظاهراً در مكان و به حقيقت در دل و جان، زيارت حضور جسم و جان است در برابر خليفۀ اللّٰه و رهايى از عالم ظاهر و باطن، روشنگر راه زندگى و مشعل فروزان در مسير الى اللّٰه. زيارت برقرار كردن ارتباط قلبى است با حجت خدا؛ قرار دادن خويش در حوزۀ روحانيت و معنويت و فيض به بخشى از انسانيت. زيارت به معنى ديدار، پيشواز، تمايل، اعراض، آهنگ سفر كردن، مهياى سفر شدن، عزيمت به سوى مقصود است. آنچه در زيارت بسيار چشمگير است، ثواب‌هاى بسيار و پاداش‌هاى