1018ممدوح و پسنديدۀ او را برجسته و احيا مى‌كند و خصلت‌هاى زشت و ناپسند او را با استغفار و طلب رحمت الهى برطرف كرده و با نظر رحمت الهى جبران مى‌كند.
بالأخره در كنار چشمۀ امامت كه عين الحيات است، انسان را شست و شو مى‌دهد و پاك و پاكيزه از ميخانۀ طهور امامت خارج مى‌شود و اين همان اثر زيارت است.
اگر عرصۀ زيارت نبود، راه تماس و ارتباط مسدود بود، قطعاً اين نياز فطرى و طبيعى بشر بى‌پاسخ مى‌ماند؛ از همين رهگذر زيارت در نزد همه، حقيقتى فطرى و مسلّم است؛ گرچه عدّه‌اى با فطرت و خواست ذاتى انسان مقابله مى‌كنند؛ امّا رجوع به اهل بيت عليهم السلام [ و اهل معرفت ] براى رفع نيازمندى‌ها يك حقيقت و عمل كرد صحيح دينى است؛ زيرا آنان باب الهى و به اذن اللّٰه باب حوايج و رافع مشكلات هستند. 1
نتيجه
زيارت از نظر برخى از شاعران و نويسندگان ايران، رمز حضور و شهادت روح بزرگوار مَزور است كه منشأ خيرات و بركات و نزول فيض و اجر و ثواب است.
زيارت موجب ارتباط و اتّصال به روح حى و مطهّرى است كه از محضر الهى مرتزق مى گردد و در حرم الهى سُكنى گزيده، آن روحى پاك كه به مواثيق خود با خدايش پاى بند بوده و هرگز سلسلۀ دوستى الهى را نگسلانده و به امانت حق خيانت نورزيده است. انسان با زيارت قبور منوّر راهى را براى نفوذ نور و فروغ ايمان در وجودش مى‌گشايد و خود را از كدورت و تيرگى بيرون آورده و شايسته و آراسته مى‌گرداند.
زيارت، انسان را هم به چشمۀ زندگى متّصل مى‌كند و هم در پرتو حقيقت طَهور، انسان را پاكيزه مى‌سازد.
بنابراين همۀ دين باوران با حضور در مشاهد مشرّفه از ارواح طاهره و نفوس زكيۀ آنان استمداد مى‌جويند تا در عبور از تنگناهاى زمانه با هدايت و عنايت آنان راه را به پيش ببرند.