101
مولانا جلال الدين محمد
مولانا جلال الدين محمد (604 ه .ق. - 672 ه .ق.) نام نامى مولانا، محمد و لقب او جلال الدين است.
ولادت او در سال 604 هجرى قمرى و در شهر بلخ بود. نام پدرش محمد بهاءالدين ولد از اكابر صوفيان و عارفان در خراسان به سلطان العلماء ملقب بود.
بهاءالدين ولد در پنج سالگى مولانا به دليل حسد و بدگويى بعضى از علماى عصر از بلخ و ملك خوارزم بيرون شد. پس از گذر از نيشابور و بغداد، عازم خانه خدا شد. و مولانا در كودكى با آداب زيارت خانه خدا آشنا شد. سپس به درخواست ملك علاءالدين در قونيه ساكن شدند. مولانا در آن ديار به مدرسه رفت و به كسب علم و دانش مشغول شد. پدر بزرگوارش در 25 سالگى او از دنيا رخت بربست و پسر مستعد و فاضل بنا به خواهش مريدان پدر برجاى درس پدر نشست.
او سپس عزم حلب و دمشق در شام نمود و حدود هفت سال آن ديار كه از دست اندازى مغول در امان مانده بود به جهد و تلاش در مطالعه، تدريس و خودسازى پرداخت و مصاحب و ملازم بزرگان علم و عرفان گشت. ملاقات و آشنايى با شمس تبريزى، عارف فرزانه و برجسته آن زمان اثرى ژرف و عميق را در وجود مولانا به جاى گذاشت.
مثنوى معنوى، اثر ماندگار مولوى كه به حق شهرت جهانى دارد در تحت سيطره كامل قرآن كريم است، بگونهاى كه در هر گوشه از اين اقيانوس پهناور علم و عرفان، مىتوان تاثير آيات كتاب الهى را مشاهده نمود. بى اغراق اين شاعر سالك طريقت عشق را مىتوان خالق يكى از رفيعترين ستونهاى فرهنگ و ادب، نه تنها در ايران، بلكه جهان دانست.