218هشام به سال 125 هجرى به هلاكت رسيد.
وليد بن يزيد
او مردى شجاع و سخى و در عين حال بىبند و بار و باده گسار و گرفتار ساز و آواز بود و خودش هم شعر مىسرود و در عشقبازى و توصيف شراب، منظومههايى دارد.
از جنايات او قتل يحيىٰ بن زيد بن على بن حسين است و از جمله نشانههاى بىدينى او آن است كه روزى با قرآن فال گرفت، اين آيه آمد: «وَ خٰابَ كُلُّ جَبّٰارٍ عَنِيدٍ» 1؛ «هر ستمگر لجباز، زيان ديد.» تا آيه را خواند قرآن را پرت كرد و تير و كمانش را كشيد و قرآن را هدف گرفت و خطاب به آن چنين سرود:
مرا با «جبّار عنيد» تهديد مىكنى؟
حكومت او چندان طول نكشيد و به سبب همين فساد و خيرهسريش، به سال 126 هجرى پس از يك سال و چند ماه خلافت، هلاك گرديد. 2