52غلط، نقش فراوانى دارند. آنها مىكوشند تا روز به روز افراد ديگرى را در مسير راه و رسم نادرست همفكران خود قرار دهند و آنان را از جاده سلامت خارج سازند. اگر نبود تلاشهاى اين افراد، هيچگاه آنگونه كه بايد و شايد، آن ايده يا فكر نادرست در ميان ديگران نهادينه نمىشد. پس اگر بنيانگذار مكتب انحرافى، گناهكار است، ترويجگران اين ايدهها نيز بخشى از مسئوليت و بار گناهان را بر دوش مىكشند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
مَنْ اذٰاعَ فَاحِشَةً كَانَ كَمُبْتَدِعِهَا. 1
كسى كه گناهى را انتشار دهد، مانند كسى است كه آن را ايجاد كرده باشد.
تظاهر به گناه
گناهى كه انسان آشكارا و در حضور ديگران مرتكب مىشود، مستوجب مجازات بيشترى خواهد بود؛ زيرا اين كار به معناى بىاهميت دانستن دستورهاى الهى و پشت پا زدن به آنهاست. تظاهر به گناه، حيا و عفت عمومى را خدشهدار مىكند و سبب مىشود تا ديگران براى انجام گناه گستاخ شوند.
در نتيجه، ميزان گناه و فساد در جامعه افزايش مىيابد و محيط پاك و سالم جامعه اسلامى آلوده مىشود. پيامبر گرامى اسلام درباره نكوهش اين ناهنجارى مىفرمايد:
كُلُّ امَّتى مُعٰافى إِلاّ الْمُجاهِرينَ. 2
همه امّت من بخشيده خواهند شد مگر تظاهركنندگان به گناه.