42
پرهيز از نجوا
اگر خواستيد سخنى خصوصى را به كسى بگوييد، سعى كنيد گفتوگوىتان در حضور ديگران، نجواگونه نباشد؛ زيرا در اين حالت، اطرافيان مىپندارند درباره آنان صحبت مىكنيد يا اينكه شما، آنان را غريبه فرض كرده و سخنتان را با ايشان در ميان نگذاشتهايد. در نتيجه، بدگمانى پديد مىآيد و رشته محبت و دوستى از هم گسيخته خواهد شد. شايسته است از گفتوگوهاى خصوصى در حضور ديگران بپرهيزيم تا زيانهاى روحى به ديگران وارد نيايد. پيامبر گرامى اسلام نيز در هشدارى مىفرمايد:
اِذا كانُوا ثَلاٰثَةً فَلاٰ يَتَنٰاجىٰ إِثْنٰان دُونَ الثّالِثِ. 1
وقتى سه تن با هم هستند، دو نفرشان جدا از سومى نجوا نكنند.
پشتكار
بعضى افراد با اينكه هوش و استعداد كافى دارند و زمينههاى رشد و تعالى نيز براى آنان فراهم است، ولى پيشرفت چندانى ندارند. اين ناكامى بيشتر به دليل نداشتن همت و پشتكار كافى است. در مقابل، افراد بىاستعدادى را مىبينيم كه با پشتكار و تلاش و پىگيرى همه جانبه به بهترين موفقيتها دست مىيابند. بارى، آدمى با پشتكار مىتواند بسيارى از ضعفها و ناتوانىهاى خود را جبران كند و به پيروزىهاى عالى دست يابد. رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله در تشويق به پىگيرى و تلاش مىفرمايد:
مَنْ يُدِمْ قَرْعَ الْبٰابِ يُوشَكُ أَنْ يُفْتَحَ لَهُ. 2
هر كس به كوفتن در ادامه دهد، در را به سوى او بگشايند.