155در اين آيات با بيان اينكه براى هر قومى قربانگاهى قرار دادهايم، به توصيف اخلاقى كسانى مىپردازد كه كاملاً گوش به فرمان خدا هستند.
در ادامۀ بحث احكام قربانى حج، مىفرمايد:قربانى، منحصر به شما نيست و در اينجا يادآور مىشود كه: ما براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم تا نام خدا را بر چهاپايانى كه به آنها روزى دادهايم ببرند؛ «وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ » .
مَنْسَك ، جايى است كه عبادت مخصوصى دارد ولى در اين آيه، به قرينۀ ذكر «ذبح قربانى» به معناى قربانى است. در پايان آيه مىگويد:
خداى شما معبود واحدى است و برنامههاى گوناگون عبادات نيز براى اوست؛ «فَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ» . حال كه چنين است، در برابر فرمان او تسليم شويد؛ «فَلَهُ أَسْلِمُوا» و متواضعان را در برابر فرمانهاى پروردگار مژده بده؛ «وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ » .
- الَّذِينَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ ...
در اين آيه اوصاف مُخْبِتيٖن را اينگونه بيان مىكند: آنها كسانى هستند كه وقتى نام خدا برده مىشود دلهايشان پر از عشق و خوف پروردگار مىگردد؛ «اَلَّذِينَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ » . اين ترس، ترس شوق است از اينكه مبادا از ما ناخواسته مكروهاتى صادر شده باشد كه از نظر لطف خدا افتاده باشيم و اين ناشى از محبت خدا و درك عظمت بارى تعالى است. آنها در برابر مصيبتهايى كه به ايشان مىرسد شكيبايى پيش مىگيرند؛ «وَ الصّٰابِرِينَ عَلىٰ مٰا أَصٰابَهُمْ » . آنها خود را نمىبازند و نشاط ايمان و بندگى خود را همچنان حفظ مىكنند، آنها