48سر به سجده نهاد و آن‌قدر گريست كه زمين تَر شد. همچنان تا طلوع صبح، پريشان و گريان بود. وقتى بلال حبشى آمد و پيامبر را براى نماز صبح طلبيد، آن حضرت را گريان ديد. پرسيد: شما كه مشمول لطف خدا هستيد، پس براى چه گريه مى‌كنيد؟ پيامبر فرمود: آيا نبايد بندۀ سپاس‌گزار خدا باشم؟ چرا نگريم، خداوند در شبى كه گذشت آيات تكان‌دهنده‌اى بر من نازل كرده است. پس شروع به خواندن آيات 190 تا 194 سوره آل عمران كرد و در پايان فرمود: واى به حال كسى كه اين آيات را بخواند و در آن نينديشد». ¹

پيامبر هميشه نگران و در انديشه جهان آخرت بود. ابوذر نقل مى‌كند كه پيامبر شب را به نماز مى‌ايستاد و اين آيه را تكرار مى‌كرد:

إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبٰادُكَ وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ .

(مائده: 118)

پروردگارا، اگر آنان را مجازات كنى، بندگان تواَند و اگر آنان را ببخشى، تو عزيزى و كارهايت از روى حكمت است. ²

ابن مسعود مى‌گويد: «روزى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به من فرمود: برايم قرآن بخوان. شروع به خواندن سوره نساء كردم. وقتى به اين آيه رسيدم:

فَكَيْفَ إِذٰا جِئْنٰا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنٰا بِكَ عَلىٰ هٰؤُلاٰءِ شَهِيداً. (نساء: 41)

(حال مردم) چگونه است، آن هنگام كه براى هر امتى گواهى (بر اعمالشان) حاضر سازيم و تو را (اى پيامبر) گواه آنان بياوريم.

متوجه شدم كه ديدگان پيامبر پر از اشك شد و به من فرمود: همين مقدار كه خواندى، كافى است». ³