266

94 عدالت ورزى

عدل چنان جايگاهى در زندگى انسانى دارد كه همه چيز با آن سنجيده مى‌شود.

عدالت، اصلى اساسى است كه هدف از فرستادن پيامبران و كتاب‌هاى آسمانى نيز دست‌يابى به آن است. عدالت ارزش ذاتى دارد و سلامت همه چيز به آن است. از اين رو، خداوند دستور مى‌دهد كه برپا كننده قسط و عدالت اجتماعى باشيد:

يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوّٰامِينَ بِالْقِسْطِ. (نساء: 135)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! برپادارندگان پيوسته عدالت باشيد.

براساس همين اصل است كه پيام‌آور عدالت و رسول هدايت مى‌فرمايد:

عَدْلُ سَاعةٍ خَيرٌ مِنْ عِبادَةِ سَبعينَ سَنَةً قيامُ لَيلِها و صيامُ نهارِها. ¹

ساعتى عدالت، از هفتاد سال عبادتى كه شب‌هايش به نماز شب و روزهايش به روزه بگذرد، بهتر است.

اگر عدالت برقرار نشود، جامعه، جولان‌گاه زورمندان، ستمگران و غارتگران مى‌شود. در چنين ميدانى، فضيلت‌ها و ارزش‌ها به دست فراموشى سپرده خواهد شد. ارزش يك جامعه به ميزان دادگرى و دادخواهى است. على عليه السلام مى‌فرمايد:

فَاِنّى سَمِعتُ رَسولَ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ فِى غَيرِ مَوْطنٍ: لَنْ تَقَدَّسَ امّةٌ لاَيُؤخَذُ لِلضَّعيفِ فيها حَقُّه مِن الْقَوىِّ غَيرُ مُتَتَعْتَعٍ. ²