163برخاست و از زنبيلى كه در آن خرما بود، مشتى برداشت و به او داد. سائل ديگرى آمد و حضرت يك مشت ديگر به او داد تا سه نفر فقير آمدند، ولى حضرت به فقير چهارم فرمود: خدا ما و تو را روزى بدهد. سپس فرمود:

پيامبر چنين بود كه هيچ سائلى را از مال دنيا محروم نمى‌كرد.

روزى زنى به پسرش گفت: نزد پيامبر برو و اگر هيچ نداشت، پيراهن او را بخواه. وى نزد حضرت آمد و چيزى خواست. حضرت فرمود: هيچ چيز نزد ما نيست. عرض كرد: پيراهنت را به من بده. حضرت پيراهن خود را بيرون آورد و به او بخشيد. ¹ پس خداوند فرمان ميانه‌روى به او داد و فرمود:

وَ لاٰ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلىٰ عُنُقِكَ وَ لاٰ تَبْسُطْهٰا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً. (اسراء: 29)

دست خود را به گردن خود بسته مدار و به طوركامل آن را باز مكن كه در نتيجه، ملامت شده و حسرت‌زده مى‌شوى.

برقى مى‌گويد: در وصيت پيامبر به على عليه السلام آمده است كه عمل به سنت من، در نماز و روزه و صدقه است. ²شيخ كلينى از زيد شحام از حضرت صادق عليه السلام نقل مى‌كند كه فرمود:

هرگز پيامبر، نيازمندى را محروم نساخت. اگر چيزى داشت، به او مى‌داد و گرنه مى‌فرمود: خدا برساند. ³

پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله فرمود:

هر كه مايل است خداوند از نحوست روزش جلوگيرى كند، صبح‌گاه آن روز را صدقه بدهد. اگر مى‌خواهد نحوست شبش از بين برود، سر شب صدقه بدهد. من ابتداى حركت و خارج شدن خود را با صدقه شروع كردم. اين صدقه دادن برايت بهتر از علم نجوم است. ⁴