125
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاً. (تحريم: 8)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! به درگاه خدا توبهاى راستين كنيد.
خاتم الانبيا نيز همگان را به چنين توبهاى فرا مىخواند و مىفرمايد:
بابُ التَّوْبَةِ مَفتُوحٌ لِمَن أرادَها فَتُوبُوا الَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاً. 1
هر كه بخواهد توبه كند، درِ توبه به روى او باز است. بنابراين، پيش خداوند همانند توبه نصوح، توبه كنيد.
معاذ بن جبل از رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله از چيستى توبه نصوح پرسيد. حضرت فرمود:
اَنْ يَتُوبَ التّٰائِبُ ثُمَّ لايَرْجِعُ فى ذَنْبٍ كَما لا يَعُودُ اللَّبَنُ إلَى الضَّرعِ. 2
توبهكننده آنچنان به خدا روى آورد كه ديگر به گناه بازنگردد، بدان سان كه شير دوشيده هرگز به پستان بازنمىگردد.
جوانى خوشسيما با صورتى گريان و حالتى پريشان نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد. حضرت از حال او جويا شد و فرمود: جوان! چرا گريه مىكنى؟ جوان گفت: چرا نگريم در حالى كه گناهان زيادى انجام دادهام و هر آينه، خداوند به سبب بعضى از آنها مرا دوزخى خواهد كرد و بىشك مرا نخواهد بخشيد.
پيامبر فرمود: آيا به خدا شرك ورزيدى؟ جوان گفت: خير! پناه بر خدا اگر براى او شريك قرار داده باشم! پيامبر پرسيد: آيا كسى را كشتهاى؟ جوان گفت:
هرگز! پيامبر فرمود: خداوند گناهان تو را خواهد بخشيد. در مقابل، جوان گناهان خود را بسيار سنگين مىشمرد و نگران بود. پيامبر با نگاهى تند به او خطاب كرد و فرمود: جوان! واى بر تو! آيا گناهان تو بزرگ است يا خداوند؟ جوان گفت: هيچ چيز از پروردگارم بزرگتر نيست و خداوند از هر چيز بزرگى بزرگتر است. پيامبر فرمود: آيا جز خداوند عظيم، كسى گناهان بزرگ را مىبخشايد؟ جوان گفت: خير، اى رسول خدا! پيامبر فرمود: جوان! آيا يك گناه از گناهان خود را بازگو مىكنى؟