191مقدارى زيارت خوانديم و توسل جستيم. صداى اذان عصر بلند شد، براى خواندن نماز به مسجد رفتيم.
حسن: با چه نيتى نماز بخوانيم؟ ما كه نماز واجبمان را خواندهايم؟
على: دو گونه مىتوان نيت كرد:
1. دوباره نماز عصر امروز را نيت كن و خداوند خودش آن كه بهتر است را انتخاب مىكند.
2. به نيابت نيت كن.
* پس از نماز عصر قرار بر اين شد كه از كوه بالا رويم، از كنار قبرستان گذشتيم. از دهانه ما بين دو كوه بالا رفتيم و مقدارى در آن بالاها براى استراحت نشستيم و سپس برگشتيم. نماز مغرب و عشا را در حرم خوانديم و به منزل برگشتيم. سخنرانى حاجآقا شروع شده بود.
روحانى: امشب آيات 199 و 200 از سوره بقره را مىخوانيم:
«ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ».
«سپس كوچ كنيد از همانجا كه مردم كوچ مىكردند و از خداوند طلب آمرزش كنيد، زيرا او آمرزنده مهربان است».
در تفسير اين آيه گفتهاند كه قريش خود را از اهل حرم مىدانستهاند و خود را از ديگران برتر و بالاتر به حساب مىآوردهاند و مىگفتهاند ما اهل حرم هستيم و نبايد از حرم خارج شويم بنابراين هنگام اعمال حج به عرفات نمىرفتند بلكه تا مشعرالحرام كه آخرين قسمت حرم است مىرفتند و در آنجا مىماندند تا هنگامى كه اهل عرفات برمىگشتند آنان