170خويش مى‌برد: ...... و مردى كه به خلوت، خدا را ياد كند و چشمانش اشك‌ريز شود. ¹- خوشا آن كه اختيار زبان خويش دارد و بر گناه خويش بگريد. ²- انديشه و گريه بسيار كنيد. ³- علامه طباطبايى; در تفسير آيۀ 58 سورۀ مريم مى‌نويسد: »سجده مجسّم‌كنندۀ كمال خضوع و گريه مجسّم‌كنندۀ كمال خشوع است.» ⁴و اما در مورد خنده نيز فرموده‌اند:

- «خنده دو قسم است؛ خنده‌اى كه خدا آن را دوست دارد و خنده‌اى كه با آن دشمن است. اما خنده‌اى كه خدا آن را دوست دارد آن است كه مرد به برادر خويش از شوق ديدار وى لبخند زند؛ اما خنده‌اى كه خداى والا آن را دشمن دارد آن است كه مرد سخن خشن و ناروا گويد كه بخندد يا بخندند.» ⁵- و عجب دارم از آن كه از دل بخندد و نداند كه آيا خدا از او خشنود است يا خشمگين. ⁶ و همين موضوع دليلى است بر آنچه كه خواهد آمد و گريه را نشانۀ آگاهى و خنده را علامت غفلت معرّفى خواهد كرد.

- خندۀ بسيار دل را بميراند. ⁷