134
بيتوته در مِنى
در عرفات و در مشعرالحرام وقوف كردى و در مِنى نيز (اندكى بيشتر از آن دو)، مى‌مانى، در حقيقت نمى‌مانى، اندكى درنگ مى‌كنى، اندكى تأمّل، تا مى‌آيى جا خوش كنى، و حتّى اگر زياده اهل راز و نياز و دعا و عبادت باشى، تا مى‌آيى سجّاده‌اى پهن كنى و با پيرامون خود خو بگيرى تا به هنگام عبادت نظرت را جلب نكنند و حضور قلبت را بر هم نزنند، كاروان‌سالار بانگ رحيل سر مى‌دهد.
مرا در منزل جانان، چه امن عيش، چون هر دم
جرس فرياد مى‌دارد، كه: بربنديد محملها
(حافظ)
همچون دنيا، اجازۀ ماندنت نمى‌دهند، بايد مدام در حركت باشى، به قصد منزل بعدى. امّا بايد هشيار باشى تا اوّلاً منزل بعدى را بشناسى و ثانياً اهليّت و صلاحيّت ورود به منزل بعد را بيابى. در كنار اينها، بايد قدر لحظات حضور در هر مكان و هر موقفى را بشناسى. امّا نبايد تقلّب كنى! هر چند حتّى اگر تقلّب كنى، و اهليّت‌نايافته و كسبِ‌صلاحيّت ناكرده و معرفت‌نايافته، به مرحله و به منزل بعد بروى نيز، (همچون همۀ زندگى‌ات) كسى آبرويت را نمى‌ريزد و در ميان خلق رسوايت نمى‌كند، كه او ستّارالعيوب است. امّا خود بايد بدانى كه به حقّ و با اهليّت و صلاحيّت به منزل بعد رفته‌اى، يا اين كه به ناحقّ و بى‌صلاحيّت، بدون معرفت و با فريب.
گفته‌اند كه «منى» مشتقّ از تمنّاست و مكان خواستن و تمنّا از حضرت دوست. هر چند بايد همه چيز حتّى نمك غذاى خود را از او