79يا پرداخت بدهى، يا ديۀ جراحت، يا پرداختِ خسارتِ چيزى كه به عمد يا اشتباه آن را از بين برده است.
از آن جمله، چيزهايى را كه نظير مركب، كنيز، غلام، اثاثيه، ظرف، فرش و يا كتاب بدانها احتياج دارد; بلكه چيزهايى را كه براى به ازدواج درآوردن فرزندان و يا مراسم ختنهسوران آنها و امثال آن نظير چيزهايى كه هنگام بيمارى و در مرگ فرزندان يا همسر و ديگر مواردى كه در زندگى، نيازمند آنهاست، در مفهوم «مَؤنه» داخل هستند. در «مؤنه»، تفاوتى بين آن چه عين آن مصرف مىشود و از بين مىرود مانند خوردنى و آشاميدنى و امثال آنها و بين وسائلى كه از آن ها بهره برده مىشود; ولى عين آن ها باقى است نظير ظروف و فرشها و امثال آنها، تفاوتى وجود ندارد و اگر در سال خمسى به اشياى ياد شده نياز پيدا كرد مىتواند از سود همان سال آنها را خريدارى كند، هر چند عين آنها براى سالهاى بعد نيز باقى بماند.
آن چه هنگام پرداختن خمس شرط است
فقهاى زيدى مذهب، به هنگام پرداختن خمس، دو چيز را شرط مى دانند:
نخست: نيّت
دوم : پرداختن آن از عين مال، يعنى از عين مالى كه