73 اين صورت از باب بيان خاص بوده و مقصود از آن، عام خواهد بود. بنا به گفتۀ كسانى كه عقيده دارند، بيان نام اين گروهها، از باب خاص است و مقصود از آن نيز، خاص مى باشد، خمس منحصراً از آن گروههايى خواهد بود كه به صراحت از آنها ياد شده و بيشتر فقها بر همين عقيدهاند و از ديدگاه آنان كه بيان نام اين افراد را از باب خاصى مى دانند كه مقصود از آن عام است، امام مىتواند اين خمس را در هر زمينهاى كه آن را به مصلحت مسلمانان بداند، هزينه كند.
كسانى كه سهم رسول خدا (ص) را پس از رحلت آن حضرت، مربوط به امام مىدانند، به روايتى كه از آن بزرگوار نقل شده، استناد كردهاند كه فرمود:
«اذا أطعم الله نبيّاً طعمة فهو للخليفة من بعده ; هرگاه خداوند، رزق و روزى نصيب پيامبرى بگرداند، پس از او به جانشين وى تعلّق مىگيرد.»
ولى سخن آنان كه قائلاند: خمس بايد هزينۀ بقيّۀ گروهها يا غنيمت بگيران شود، به همان گروههايى كه در آيه قيد شده، شباهت دارد.
كسانى كه مىگويند: نزديكان پيامبر، بنىهاشم و بنىمطلباند، به روايت جبير بن مطعم، استناد جستهاند كه گفته است:
«رسول خدا (ص) سهم ذى القربى را از خمس، ميان