237مىباشد.
«البقيع و ما ادريٰك ما البقيع؟» شما زيارت جامعه را در مشاهد ديگر مىخوانيد، اما اين زيارت آنطور كه در بقيع، جلوه مىكند در مشاهد ديگر ظهورى ندارد. در فرازهاى نورانى زيارت جامعه عرض مىكنيم: شما اى اهل بيت نبوت، محدق و محيط به عرش «اللّٰه» بوديد، در آن جايگاه رفيع، منزلت داشتيد، و خدا بر ما منت نهاد شما را از عرش به فرش آورد، در بين مردم هستيد: «ذكركم فى الذاكرين و اسمائكم فى الأسماء و اجسادكم فى الأجساد و ارواحكم فى الأرواح و انفسكم فى النفوس و آثاركم فى الآثار و قبوركم فى القبور فما احلى اسمائكم و اكرم انفسكم و اعظم شأنكم و اجل خطركم و اوفى عهدكم و اصدق وعدكم » شما در بين مردميد، بدنهاى شما در بين ابدان است، نامهاى شما در بين نامهاى ديگران است، آثار شما در بين آثار ديگران، و قبرهاى شما هم در بين قبور است.
جملۀ «قبوركم فى القبور» (قبور شما را با ديگران يكسان كردند) در ساير مشاهد، آنچنان جلوهاى ندارد، زيرا قبور آنها از قبور ديگران ممتاز است، وقتى انسان در بقيع كنار اين قبور مطهر قرار مىگيرد، مىبيند چنين است: «فما احلى اسماؤكم » نام شما چقدر شيرين است!، اگر كسى نام حسنبنعلى علىبنالحسين محمدبن على و جعفربن محمد - عليهم السلام - را ببرد و لذت نبرد، نمىتواند بگويد: نام شما چقدر شيرين است، قبر شما چقدر پرجاذبه است، اثر شما چقدر شيرين است و...
مبادا بدون خلع نعلين وارد حرم مطهر ائمه بقيع بشويد. ادب و احترام بقيع در اين نيست كه خود را به قبر بياندازيد، وقتى وارد مىشويد بعد از اذن دخول كفشها را دم در، بيرون آوريد، آهسته آهسته قدم برداريد،