217شرايط و اوصاف باشد: ايمان به خداوند، ايمان به قيامت، اقامه و زنده نگه داشتن نماز، پرداختن زكات، و از هيچ كس جز خداوند نترسيدن و در خوف و خشيت موحد بودن، زيرا آنكه از هيچ مبدأيى نمى‌هراسد، درندۀ متهور و بى‌باكى است و ملحد مى‌باشد و آنكه هم از خدا مى‌ترسد و هم از غير خداوند خشيت دارد، او در هراس و خشيت موحِّد نيست و در نتيجه براى عمران خانه خدا صالح نخواهد بود. و سرّ اين شرط آخر آن است كه مسجد تنها مركز نماز و يا تعليم و تدريس و يا تبليغ و موعظه نيست بلكه گذشته از همه اين گونه كارهاى عبادى به عنوان مركز سازماندهى نيروهاى نظامى در روز خطر و دفاع خواهد بود و جايى كه محور آماده شدن براى دفاع است و در آن آيه:

«وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ » ¹ .

امتثال مى‌شود به عهدۀ كسانى سپرده خواهد شد كه «لاٰ يَخٰافُونَ لَوْمَةَ لاٰئِمٍ » ² همانطورى كه رسالت الهى وظيفۀ خطيرى است كه فقط به مردان موحِّد و شجاع داده مى‌شود، پاسدارى و بازسازى و هرگونه عمرانِ ديگرِ مساجد نيز به عهده مردان نترس و موحِّد است:

«اَلَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسٰالاٰتِ اللّٰهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لاٰ يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلاَّ اللّٰهَ وَ كَفىٰ بِاللّٰهِ حَسِيباً» ³ .

و از باب تناسب حكم و موضوع، مى‌توان اهميت شرط «شجاعت» را در جريان تبليغ رسالت الهى و در جريان تعمير خانه‌هاى خدا به خوبى استنباط نمود. بنابراين هيأت امناى مساجد و متوليان و دست‌اندركاران آن بايد از شجاعت لازم كه همان «توحيد در خشيت» است در كنار شرايط ديگر برخوردار باشند.