211آن منطقۀ غير ذى زرع، اكنون به صورت محل آباد درآمده است. همانطورى كه دعاى اول خليل الرحمان (ع) مستجاب شد، خواسته دومش نيز عملى گرديد و خداوند از آن منطقه به عنوان «البلدالامين» ياد كرد: «وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ وَ طُورِ سِينِينَ وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ » ¹.

و همچنين ساكنان آن منطقه را از خطر اقتصادى و ناامنى نظامى حفظ كرد: «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هٰذَا الْبَيْتِ اَلَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» ².

«...وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً» ³ .

«أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبىٰ إِلَيْهِ ثَمَرٰاتُ كُلِّ شَيْءٍ» ⁴ .

«أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنّٰا جَعَلْنٰا حَرَماً آمِناً وَ يُتَخَطَّفُ النّٰاسُ مِنْ حَوْلِهِمْ ...» ⁵ .

گرچه نعمت امنيت، بسيار پرارج است، ولى اين همه اصرار براى برقرارى آن، صاحب نظر هوشيار را متوجه مى‌نمايد كه در آن منطقه بايد كارى صورت پذيرد كه بدون احساس آرامش ميسر نخواهد بود و اگر آن كار تنها نيايش و زيارت و طواف و ذكر بود و هيچ گونه اظهار انزجار از تبهكاران و متجاوزان نبود، آنها نيز مزاحمتى فراهم نمى‌نمودند و اين نكته بعداً روشن خواهد شد.

كعبه، محور برائت از مشركان

انسانهاى متعهد و متعبد، همواره با تعقيب هدف به مقصد نهايى خود نائل مى‌گردند. خداى سبحان كه انسان را براى كمال عبادى آفريد و همه جوامع انسانى را به يك سمت و هدف فراخواند و كعبه و مسجدالحرام را با همان مزاياى ياد شده بنيانگذارى كرد، براى هدفى برتر و مقصودى