178مورد علاقه پيامبر گرامى اسلام(ص)بود و مادام كه آن حضرت در مدينه بود آن آب را به عنوان هديه طلب مى‌نمود و مى‌پذيرفت ¹ كسى است كه بانثار بهترين و شايسته‌ترين خون به پاى نهال اسلام آن را بارور كند و همچنين فرزند راستين «صفا» كسى است كه در حرمِ قلب او هيچ رجس و رجزى راه نداشته باشد و بر اساس آيۀ تطهير ² از هر رجسى منزه و از تيرگى و آلودگى پاك باشد، و اين انسان كامل همان امام (ع) است كه بدون او حرمتى براى حرم و مواقف آن نخواهد بود؛ زيرا نه در عرفات، «معرفت» و نه در مشعر، «شعور» و نه در منى، «ذبح عظيم و قربانى با تقوا» و نه در زمزم، «نشانۀ حيات» و نه در صفا، «علامت نزهت و صافى» و نه در رمى جمرات، «رمى شيطان و رجم طاغوت» و نه در حج و زيارات، «آيات بينات الهى» ظهور نخواهد كرد و بدون امامت هيچ كدام از آن مواقف به حساب شعائر اللّٰه شمرده نمى‌شود و نظم خاص اختران آسمانى بويژه مسير منظم ماه براى شناخت موسم حج و انجام دستورات آن نخواهد بود: «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَوٰاقِيتُ لِلنّٰاسِ وَ الْحَجِّ» ³ و زائران به عنوان «آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ » ⁴ از احترام ويژه بهره‌مند نبوده و قصد كعبه جنبه شعار الهى نخواهد داشت و ماه ذى حجه از اوج حرمت خاص «الشهر الحرام» نازل شده و در رديف ديگر ماههاى عادى قرار مى‌گيرد و دهۀ فجر هرگز فروغ خاصى نخواهد داشت تا مورد سوگند خداوند واقع شود و «شفع» و «وتر» آن نيز بهاى مخصوصى پيدا نمى‌كنند «وَ الْفَجْرِ وَ لَيٰالٍ عَشْرٍ وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ وَ اللَّيْلِ إِذٰا يَسْرِ، هَلْ فِي ذٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ» ⁵ و «ترويه» و «عرفه» ويژگى‌هاى خود را از دست مى دهند و طواف كنندگان گرد كعبه همانند فرشتگانى كه در حريم عرش