81شده) كه آن نيز دو قسم است:

الف: نافله‌اى كه به جهت چيزى، و مناسبت خاصى خوانده مى‌شود كه آن را اصطلاحاً «ذات السبب» گويند مثل نماز تحيت مسجد و نماز زيارت كه به جهت زيارت خوانده مى‌شود، و نماز اول ماه، نمازهاى ايام و ليالى ماه رمضان. فقهاى شيعه در مورد اين دسته از نمازها گفته‌اند: هنگام طلوع و غروب خورشيد و هر وقت ديگرى خوندان آن جايز است. ¹ چنانكه شافعى از فقهاى اهل تسنن نيز همين فتوا را داده است. ²همچنين فقهاى معاصر مكه و مدينه نيز به اين دو معنا فتوا داده‌اند. ³ب: نماز نافله‌اى كه سبب و علت خاصى ندارد، ولى از آنجا كه نماز بهترين عبادت، و معراج مؤمن است، شخص مسلمان بدون آن‌كه مناسبت خاصى داشته باشد، چند ركعت نماز مى‌خواند. شكى نيست كه خواندن چنين نمازى در اصل اشكالى ندارد، و اكثر فقهاى شيعه خواندن آن را در هر زمان از شبانه‌روز جايز دانسته‌اند، اگرچه در صبح يا عصر باشد، ولى برخى از آنان گفته‌اند شروع به خواندن آنها در چند وقت ياد شدۀ در زير كراهت دارد:

1 - بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب.

2 - از هنگام طلوع خورشيد تا هنگام بالا آمدن و گسترده شدن