243 «وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرٰاةِ وَ الْإِنْجِيلِ » ¹، «در كتاب تورات و انجيل، خداوند وعده‌اى را بر خود لازم‌الوفاء نموده است».

«وَ مٰا مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلاّٰ عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهٰا» ²، «هيچ جنبده‌اى نيست مگر آنكه رزق آن بر خدا است».

بنابراين، انسان حقى بر خداوند ندارد، ليكن خداوند خود از لطفى كه دارد، كارهايى را براى سعادت و رشد مادى و معنوى مردم، بر خود لازم فرموده است و ما، خداوند را به همان حق سوگند مى‌دهيم، بگذريم از اين كه در دعاهاى اهل بيت(عليهم‌السّلام) جملۀ :

بحق نبيّك و اوليائك زياد است، حتى در كتب احاديث خودشان ³.

اى امامان معصوم(عليهم‌السّلام)، اينها سوگند به شما را حرام دانسته و مى‌گويند: «سوگند، تنها با نام مبارك اللّٰه است، در حالى كه ده‌ها سوگند در قرآن به خورشيد و ماه و شب و فجر و زيتون و عصر و... ياد شده است، و در سورۀ حجر خداوند به جان رسول خود(صلّى اللّٰه عليه و آله) سوگند ياد فرموده است: «لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ » ⁴، «به جان تو سوگند كه اين مردم در مستى شهوات خود سرگردانند».

راستى، اگر سوگند به غير خدا شرك و توجه به غير خدا است، چرا قرآن ما را با اين سوگندها، متوجه غير خدا كرده است؟

آرى، در بعضى احاديث رسول اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله)، مردم را از سوگند به پدران خود نهى فرمود، ولى اين بخاطر آن بود كه پدرانشان از مشركان زمان جاهليت بودند و ارزش سوگند نداشتند. شاهد حرف ما آن است كه در جلد 7 كتاب سنن نسائى، چند عنوان مطرح است به نام‌هاى: