221اللّٰه عليه و آله) پر كرده بود، ولى حصير كهنهاى را به نام اينكه يادگار پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) است در برابر مردم احترام مىگذاشت و براى آن حصير محل مخصوص و خادمان ويژهاى قرار داده بود كه هنگام نماز با تشريفاتى خاص، آن را مىآوردند و مىبردند تا بدين وسيله مردم را در خواب غفلت نگاه دارد، كه من محافظ آثار رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) هستم! 1.
در همين ماجرا (كه يك حيله و تظاهر به اسلام بود)، مسألۀ مهمى نهفته است و آن اينكه: مسألۀ تبرك به آثار پيامبر(صلّى اللّٰه عليه و آله) در ميان مسلمانان صدر اسلام، يك ارزش غيرقابل انكار بوده است.
كدام برخورد بهتر است؟
آيا بهتر نيست به جاى حذف كتابهاى شيعه از كتابخانهها و تحريم مطالعۀ آنها، جلوى علم و استدلال باز باشد؟
آيا بهتر نبود در ميان هزاران حديثى كه در كتاب مهم «صحيح بخارى» است، لااقل يك حديث از امام صادق(عليهالسّلام) نقل مىشد؟
آيا بهتر نبود مسلمانان جهان به پيروى از ابوحنيفه (كه امام صادق(عليه السلام) را اعلم امت محمد(صلى اللّٰه عليه وآله) مىدانست) كمى از سخنان امام صادق(عليهالسلام) را در كتابهاى خود نقل مىكردند؟
آيا بهتر نبود، مسلمانان مكه و مدينه به پيروى از مالك ابن انس