185رسول‌خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) رساند، پاهاى مباركش چنان صدمه ديده بود كه قدرت راه رفتن نداشت، و رسول‌خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) او را در آغوش گرفته، آب دهان خويش را به پاى او ماليد كه ورم و صدمۀ پاى او براى هميشه برطرف گرديد ¹.

ما، به سوى مدينه مى‌رويم با هدايا و سوغاتى كه معمولاً تهيه كرده‌ايم. اما صُهيب(بر وزن حسين)، يكى از ياران رسول‌خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) ²، همين كه خواست از مكه خارج شود، كفار تمام اموالش را گرفته، ضبط كردند، ولى او، دست از اسلام و هجرت و عشق به رسول‌اللّٰه(صلّى اللّٰه عليه و آله) برنداشت، همين كه خبر به پيامبر گرامى رسيد، فرمود: «او ضرر نكرد» ³. به هر حال، بسيار بجاست كه انسان، گاه و بيگاه، مقايسه‌اى ميان وضع خود با اولياى خدا و رفاه خود با شكنجه‌هايى كه آن بزرگواران كشيده‌اند، داشته باشد تا روح قدرانى را در خود زنده كند. مدينه، مدفنِ پيغمبر ماست

مدينه، سرفراز و سربلند است