182خدايا! اگر مرگم فرا رسيد كه بار ديگر به اينجا نيامدم، مرا ببخش و اگر نزد تو عمرى دارم، باز هم توفيق زيارت خانهات را نصيبم كن.
خدايا! اين سفر را آخرين سفر من قرار مده.
خدايا! مرا بر مركبى نشاندى و از شهرها عبور دادى تا به خانهات وارد كردى، با اين همه لطف، خيال مىكنم مرا بخشيده باشى.
خدايا! اگر عفوم كردى، رضايتت را از من بيشتر نما، و اگر تا كنون نبخشيدهاى، اكنون كه از خانهات مىروم، مرا ببخش.
خدايا! از خانهات بيرون مىروم، ولى به تو و به خانهات علاقه دارم.
خدايا! من و بستگانم را از هر گونه خطا و انحراف حفظ نما.
و در پايان اين جمله را بگو: «آئِبُونَ، تٰائِبُونَ، عٰابِدُونَ، لِرَبِّنٰا حٰامِدُونَ، الىٰ رَبَّنٰا رٰاغِبُونَ، الىٰ رَبِّنٰا رٰاجِعُونَ».
«خدايا! ما از كردار خود برگشتهايم، توبه كردهايم، بندگان توييم، ستايشگر پروردگارمان هستيم، به خداى خود عشق مىورزيم و به سوى او باز مىگرديم».
در حديث مىخوانيم كه امام صادق(عليه السّلام) همين كه خواست از مسجدالحرام خارج شود، سر به سجده گذاشت و براى مدتى طولانى در حال سجده بود، بعد سر برداشت و از مسجد خارج شد 1.