175چهل و دو ساله ابوطالب(عليه السّلام) را ناديده انگارند 1 بايد زحمات پدر، در مكه وپسر، در مدينه به دست فراموشى سپرده شود و تنها در گوشه و كنار، افرادى از ابوطالب، حمايت كنند، آن هم دچار مشكلات و زندانها و شكنجه شوند 2.
و يا بعضى، همچون ابن ابى الحديد در اشعار خود بگويد كه اگر ايمان و ايثار ابوطالب(عليهالسّلام) و فرزند او على(عليه السّلام) نبود، هرگز، دين قد راست نمىكرد. آرى، بسيار كم هستند، افرادى كه علم و شناخت و انصاف و آزاد مردى آنان، دستخوش هوسها و نظامهاى طاغوتى نگردد.
اگر هيچ دليلى بر ايمان ابوطالب(عليه السّلام) جز وصيتنامۀ آن بزرگوار نداشتيم، كافى بود. مرحوم علامه امينى، در كتاب شريف «الغدير» 3 مىنويسد: ابوطالب(عليه السّلام) در لحظه مرگ فرمود:
«يٰامَعْشَر بَنىٖ هٰاشِمٍ! اطيٖعُوا مُحَمَّداً وَ صَدِّقُوهُ تُفْلِحُوا وَتَرْشِدوا».
«از محمد(صلّى اللّٰه عليه و آله) اطاعت كنيد و او را تصديق نمائيد تا رستگار و ارشاد شويد».
همچنين در آستانۀ مرگ فرمود:
«محمّد، امين قريش است، راستگوى عرب است، داراى همۀ