151البته، كمك به فقرا به معناى قبول تنپرورى گدايان و گداپرورى در جامعه نيست، زيرا اسلام مىفرمايد: نفرين و لعنت بر كسى كه آب و خاك دارد ولى به خاطر كار نكردن به فقر گرفتار شده است. 1
امام صادق (عليهالسّلام) فرمود: كسى كه بدون نياز، از مردم چيزى بگيرد، گويا شراب نوشيده است. 2
در حديث ديگرى مىخوانيم: پيروان واقعى ما، حتى اگر از گرسنگى بميرند، از مردم گدايى نمىكنند. 3
بنابراين، توجه اسلام به فقرايى است كه به دلايلى (غير از تنپرورى) دچار فقر شدهاند، مثل افرادى كه با آمدن سيل و زلزله و كمبود آب و قحطى و اطفال زياد، پيرى و ناتوانى و مرض و امثال آن در جامعه دچار فقر شدهاند، ولى اگر ريشه فقر آنان تنپرورى باشد، بايد خودشان كار كنند و اگر تلف شدن حقوق آنان سبب فقر گشته است، بايد حكومت عادل و حامى مستضعغان، حقوق از دست رفتۀ آنها را به آنان برساند، ولى اگر فقر ريشه طبيعى داشته باشد، بايد از طريق مالياتهاى اسلامى جلوى آن را گرفت.
در روايات مىخوانيم كه اگر خداى حكيم و عليم مىدانست، مقدار زكات براى تأمين زندگى فقراى كافى نيست، مقدار بيشترى را بر زكات دهندگان واجب مىفرمود. 4