137او با سنگريزۀ تو فرار مىكند، ليكن به شرط آن كه، تو حالت تهاجمى داشته باشى.
قرآن مىفرمايد: «فَقٰاتِلُوا أَوْلِيٰاءَ الشَّيْطٰانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطٰانِ كٰانَ ضَعِيفاً» 1، او زود فرار مىكند، به شرط آن كه، جايگاه وسوسههاى او را بدانى و مستقيماً در برابرش جبههگيرى، مستحب است هنگام سنگ زدن، «اللّٰه اكبر» بگويى 2؛ يعنى، با استمداد از پروردگار، موفق به دفع شيطان مىشوى.
جالب اين كه، گاهى هنگام رمى شيطان، خود شيطان حاضر است و در اناسن وسوسه مىكند كه زدن اين سنگريزهها، چه فايدهاى دارد؟ بايد بگوييم: فايدۀ آن، انجام فرمان خدا و اطاعت و تسليم در برابر اوست، تحقير شيطانهاست، درس و رمز است.
افراد مريش كه نمىتوانند، رمى كند ولى مىتوانند، در جايگاه حاضر شوند، بايد حاضر شده، لااقل، صحنۀ تهاجم مؤمنان را با چشم خود ببيند.
سنگ تو بايد «بكر» باشد، از اسلحهها و گلولههاى مستعمل استفاده نكن، حيلههاى او نسبت به افراد، هر روز تازه و بكر است، تو نيز بايد با حربۀ نو به سراغ دشمن بروى.
حضور شيطان در سرزمين مكه و منى آن هم در كنار حضرت ابراهيم (عليهالسّلام)، معناى زيادى دارد. اين واقعه به ما مىآموزد كه شيطان همه جا هست، و از هيچ كس دست برنمىدارد، فاصلههايى كه